Yeme Bozukluğu 2

 

Merhaba,

üniversite hayatını başarlı bir şekilde atlattıktan sonra bir dönem kilo verme işini de hadi dedim bıraktım bakalım ne olacakç 93 kg - 97 kg arası gitim geldim sürekli. Kafamdan atım düşünmedim desem de bu kiloda olmak huzur vermiyordu ama uzun yıllardır bu süreçle mücadele etmenin olumlu bir getirisi de olmuştu Spor! başlarda spordan nefret etim zaten aktif bir hayatım var bide spor bazen çok yoruyordu. Evde 10 seneye yakındır eliptik bisikletim var birde koşu bandıda almıştım. Kilo vermeyi çok başaramasamda hafta en az 2 en çok 4, 30 dk yürüşler yapmayı başardığım oluyordu bazı aylar bıraktığımda oluyordu. Kızımın hamileliğinde de bu yürüşlere devam etim. Hamileliğin 4 ayından sonra haftada en az 3 gün yürüş ve hamilelik egzersizleri yaptım. Bu süreçte çok dikkat etim neredeyse sadece 6-7 kg alarak hamilelik sürecini çok iyi geçirdim. 

Doğum sonrasınıda 6 aya kadar iyi yönetim. Yada yönetimimi sandım. Sonrasında bir gece 'Hiç bir hedefimi gerçekleştiremiyorum, hiç bir planımı uygulayamıyorum, hayatımı kontrol edemiyorum başaramıyorum' diye sabaha kadar ağladım. Ortada hiç bişey yoktu. Kızımın hamileliği doğum süreci her şey gönlümden geçtiği gibi idi evde hayatımda hiç bir sorun yoktu. Kilom! her sabah bugün az yiyeceğim diye uyanmak 2 saat sonra başaramamak sürekli bu kısır döngüde olmak hedefler belirlemek bir türlü ulaşamamak artık beni perişan etmişti. Evet hiç bir sorun yoktu o anda o zamanda yoktu ama geçmişte olmuştu ve aslında geçmişte kalmamış benimle beraber sırtımda bir yük gibi duruyordu. Önümü göremiyordum, ne yapsam hoşnut değildim, ne yapsam mutsuzdum hiç bir şeyden razı değildim. Çok bunalmıştım. Diyetisyenleri araştırdım tekrar deneyecektim ama içim istemiyordu kafama yatmıyordu. Sonrasına yeme bozukluğu için bir psikologa başlamaya karar verdim. Bir hafta araştırdım ve içime sinen bir psikolog ile online olarak başladım. İlk bir kaç hafta zordu evet doğru adım atığımı da biliyordum. Genede  yoğun endişe kaygı ve sıkıntı bunlar peşimi bırakmıyordu. Ben maalesef bir nesil gibi dayakla büyümüş bir çocuğum biliyorsunuz bir dönem bu çok normaldı şuanda ebeveynler ailemle bir sorunum yok ama bunun bende yaralar bıraktığını biliyordum. Zaten ilk psikolog deneyimimde büyük oranda oğlum da bir yaramazlık bir olumsuzluk yaptığında benimde ona vurma isteğimin doğması beni çok çok üzmüştü ben bunu yaşamış ve doğru olmadığını bildiğim halde çocuğuma yapmak istediğimde kendimi odaya kapatıp gene çok ağlamıştım. Bu bir zincirdir işte orada sizde çocuğunuza vurursanız sizde o zincire bir halka eklemiş olursunuz. Ben çok şükür öyle yapmadım uygulama olmadı ama düşüncesinin bile olması beni kahretmişti. Sonrasında kızımda da bir iki aynı öfke dalgalanmasını his edince ve diğer kafama takılan şeylerde daha fazla bu süreci yönetemedim.  Her şey birikti çoğaldı artık taşıyamaz olmuştum. 

Yeme bozukluğum olduğunu nerden bildiğimi sordu elbete psikoloğum daha önceki bir sürü deneyim ve tabiki başarısızlıklardan dedim. 2024 Mayıs ayından bugüne kadar kendisi ile haftada bir olarak seansalar yaptık. Bazen 2 haftada birde oldu ama ben daha çok haftada bir olarak devam etmeyi tercih etim. 38 senelik ömrümde kendime yaptığım en büyük iyilik bu sürece başlamak ve bazen pes etmek istesemde (sağolsun eşiminde büyük desteği ile) devam etim. 

3. bölümde görüşmek üzere  

carnivore diyet listesi